Belevenissen van Piet Vos tijdens de Baretuitreiking

Na  een verzoek aan het korps om eens een baretuitreiking te mogen meemaken werd mij meegedeeld dat het korps hier geen medewerking aan verleend, maar dat ik een verzoek moest indienen bij een commandovereniging. Na vele mislukte pogingen werd ik door onze secretaris gebeld met de vraag of ik bij de eerstvolgende baretuitreiking aanwezig zou willen zijn.

Op vrijdag 15 Juli zou ik met een delegatie van onze vereniging naar Roermond afreizen voor de Indië herdenking aldaar. Maar omdat de baretuitreiking ook op deze dag viel hoefde ik geen moment te twijfelen waar ik naar toe zou gaan.

Al vroeg ging ik dus al op pad en werd ik welkom geheten op de kazerne. Na een bak koffie en de begroeting met andere oud commando’s werd het tijd voor de binnenkomst van de cursisten.

Voorafgegaan door een groep doedelzakspelers en onder een donderend applaus van vele familieleden en de aanwezige commando compagnieën “marcheerden” 12 nieuwe commando’s de Engelbrecht van Nassaukazerne in. Dit moment bracht bij mij weer de nodige emoties teweeg en ik dacht weer terug aan mijn eigen tijd. Wat een heerlijk gevoel gaf dit.

Na de afmelding werden we rondgeleid en voorgelicht over de diverse taken van het korps. Na deskundige voorlichting en uitleg van de missies van het korps met de nodige voorzichtigheid werden we nog verrast met enkele vrijeval parachutesprongen. Dit was zeer spectaculair mede ook door het prachtige weer.

Hierna werd het tijd voor de warme hap en ook dit was weer een heerlijke ouderwetse nasi-rames maaltijd. Oude tijden herleefden weer. Na deze maaltijd was de tijd aangebroken voor het officiële gedeelte, de baretuitreiking.

Na het opmarcheren van de detachementen en het presenteren van het vaandel, onder het toeziend oog van onze Snedder, moesten de 12 cursisten zich melden bij de korpscommandant. Dit hele gebeuren deed mij weer terugdenken aan mijn eigen baretuitreiking op 22Maart 1962 nu bijna 55jaar geleden op de Grote Markt in Roosendaal bij de 20e verjaardag van het korps.

Met enkele welgemeende woorden van de commandant werd overgegaan tot de welbekende ceremonie en met de alom bekende kreet, Nunc Aut Nun Quam, was het korps weer 12 commando’s rijker.

Hierna was er nog een ongedwongen samenzijn met een hapje en een drankje. Al met al een een heerlijke dag met veel herinneringen, emotie en nostalgie.

Ik heb genoten. Veel dank aan het bestuur van de Commando vereniging West-Brabant.

Piet Vos.